The Crave biedt een alternatief voor de grote festivals: ‘Mensen zoeken iets nieuws’

The Crave biedt een alternatief voor de grote festivals: ‘Mensen zoeken iets nieuws’

The Crave Festival is op 2 juni terug in het Zuiderpark in Den Haag. In vier jaar ontwikkelde het zich tot een vooraanstaande speler. Wij spraken de oprichters. ‘De behoefte die wij hadden, hadden andere mensen ook.’

Op een vrijdagavond zit ik op een plek waar ooit meubels en andere voorraden van de Kwantum opslag vonden. De donkere kelder huisvest nu een Funktion One-systeem, kleine bar en intieme dansvloer. Ik zit in Het Magazijn, de laatste aanwinst van het Haagse nachtleven. Muziek klinkt nog niet, roken mag nog. Er heerst een ontspannen sfeertje, biertjes worden getapt.

Ik spreek de heren verantwoordelijk voor de vrijdagavonden op deze plek: Lex Rutjes, Rutger Tenders en Jarrell Drenthem Soesman. Het zijn jongens van een jaar of 25 en ze komen over als gewoon een groepje clubbers dat je zou verwachten op een clubavond als deze. Maar naast zelf genieten, zorgen ze er bovenal ook voor dat andere Hagenezen een plek hebben om dat te doen.

“We stonden daar: ‘het is tijd, maar nog fucking druk, we gaan door!'”

Daarvan waren er niet genoeg, ervaarden ze zelf enkele jaren geleden, zo legt Rutger uit: “Het was een periode dat Den Haag een beetje op zijn gat lag. Er was niet heel veel te beleven.” Jarrell: “Je hebt wel de vaste pijlers, zoals PIP, Whoosah en Rewire, en aan de andere kant de gasten in de underground die al lang mee gaan. Er was genoeg te beleven, maar dan moest je er echt middenin zitten. Wij zaten dat niet echt en dachten we creëren het zelf.” Lex: “We willen techno! Dat was onze missie toen.”

Grote speler

Samen met Joris Hoefnagel en Benjamin Havenaar kwam het drietal in 2014 met The Crave Fest. Een bescheiden festival in Den Haag’s vooraanstaande club PIP. Jarrell: “Het was het beste wat een clubavond en een festival te bieden hadden, een festival tot zes uur in de ochtend, binnen en buiten.” Lex: “Vooral buiten, georganiseerde chaos was dat eigenlijk.”

Tom Trago vorig jaar op The Crave Festival © Vaag/The Crave

Rutger: “PIP had maar een beperkt aantal vergunningen per jaar om ook echt buiten een feest te geven, maar niet ’s nachts.” Jarrell: “We hadden dan buiten gepland tot een uur of één, maar toen het zover was stonden we daar ‘het is tijd, maar het is nog fucking druk, we gaan door!’. In die tijden was het wat losser en hadden ze gewoon schijt. We kwamen er later ook achter dat het eigenlijk helemaal niet kon. Er was helemaal geen vergunning, PIP mocht maar 10 of 12 keer per jaar open.”

In de vier jaar die volgden veranderde veel en ontwikkelde The Crave zich tot een grote speler in de Haagse markt, eentje die zelf ook groeit volgens Rutger: “De vijver van bezoekers is groter geworden.” Jarrell: “De behoefte die wij hadden, hadden andere mensen ook. Mensen zijn ons gaan vertrouwen en we kregen ruimte om te programmeren wat we zelf vet vinden.”

Haagse roots

Rutger: “En dat vertaalt zich nu in vier podia met electro, house, disco en natuurlijk techno. Niet de standaard techno, niet de Top 40. We gaan voor diepe, atmosferische techno.” Jarrell: “We vinden onze eigen weg, niet een ‘hele gezellige discostage’, maar een combinatie van obscuur en dan verlossing en vrolijkheid; uiterste contrasten. Dat zorgt voor extra energie.”

Lex: “We gaan voor balans, met een grote naam als Blawan, maar ook Skee Mask, een stuk minder bekend, maar wel hele mooie muziek.” Jarrell: “Zo hopen we ook dat de mensen zelf hun smaak ontwikkelen en vette dingen ontdekken.” Lex: “We proberen het avontuurlijke en gaan voor diversiteit.” Rutger: “En zo trekken we een…” Jarrell: “Gemêleerd publiek!”

“We hadden Hauff in 2016 staan, voor een prikkie. Dat gaat nu niet meer lukken”

Helemaal mainstream is het dus niet, een bewuste keuze volgens Jarrell: “We konden het festival doen in een leeg weekend, maar gingen bewust voor het weekend met Amsterdam Open Air en Free Your Mind. We bieden een alternatief voor de mensen die zijn uitgekeken op de grote festivals.” Lex: “Mensen zoeken uiteindelijk iets nieuws.”

Daarbij blijven de mannen bij hun roots en speelt Den Haag een grote rol voor The Crave. “In Amsterdam zitten de meeste mensen die veel luisteren naar nieuwe muziek en wekelijks in clubs en op festivals te vinden zijn. Maar op minder dan een uur afstand heeft The Crave hen ook iets te bieden.” Lex: “Zo zijn Amsterdammers electro-minded, en electro vindt hier zijn oorsprong.”

En electro zit in de lift, met stijgende populariteit voor artiesten als DJ Stingray en Helena Hauff. Jarrell: “We hadden Hauff in 2016 staan, voor een prikkie. Dat gaat nu niet meer lukken.” Lex: “Er is altijd een connectie tussen Detroit en Den Haag geweest en nu staan ze samen op het podium van Intergalactic FM en Creme Organization: eerst Beverly Hills 808303 (I-F) en dan Stingray, sick toch?”

Altijd gekker

Alles bij elkaar zorgen de Hagenezen voor een plek voor liefhebbers en kun je begin juni een festival verwachten dat je niet bij het gros gooit. Lex: “Geen poespas, geen tierelantijntjes. Goed geluid, veel groen, rook, heel minimalistisch. Elk detail wat je ziet, elk lampje, plantje of wat dan ook, daar hebben we zelf over nagedacht. En als het eenmaal donker is dan gebeurt er iets. Je wordt overdonderd en bent even in een andere wereld, niet meer in het Zuiderpark.”

‘Als het eenmaal donker is dan gebeurt er iets. Je bent even in een andere wereld’ © Vaag/The Crave

“En vooral: puur muziek. Er komen hele vette dingen, zoals Ben UFO, maar bij ons moet het altijd gekker. Dus dachten we: laten we Pearson Sound en Pangaea ook inviten en Hessle Audio Trio een vier uur lange closingset geven. Dat wordt een trip. DJ Sotofett sluit het kleinste podium af. Hij heeft zelf geen boeker en draait alleen op feesten die hij zelf tof vindt. De nicheliefhebber komt daar aan zijn trekken.” Rutger: “En dan hebben we ook nog Soichi Terada voor de discovibes. Het wordt heel breed.”

Dat alles vind je als onderdeel van een totaal weekend. Het festival is op zaterdag, maar op vrijdag kun je al terecht in Het Magazijn voor livesets van Unit Moebius en Rude66 en dj-sets van onder meer Identified Patient. En na het festival niet één, maar twee afters, in Het Magazijn en in PIP. Palms Trax zorgt uiteindelijk voor een ontspannen slotakkoord in Whoosah aan de Scheveningse kust. Rutger: “Afsluiten op het strand, ondergaande zon en gemoedelijke sferen.”

En de toekomst? Rutger: “Wie weet hebben we voor deze winter nog wat moois in petto.” Jarrell: “Dat was een mooie oneliner als afsluiter man!”

Dit jaar naar The Crave? Hier koop je officiële tickets